شمارهٔ ۱۱۶ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره حسرت و دوری است. شاعر از عذاب فراق معشوق خود صحبت می‌کند و می‌گوید که در این شب‌های تار هیچ تسکینی برای دردش وجود ندارد. او به یاد روی معشوق، خانه‌اش را با شمع و چراغ روشن می‌کند، اما همچنان احساس تنهایی و ناامیدی می‌کند. شاعر نیز به ناکامی و آرزوهای خود اشاره دارد و می‌گوید که به دنبال عشق و وصال است، اما هیچ کس نمی‌تواند جایگزین معشوقش شود. در نهایت، او حسرت وحدت و وصال را در دل دارد، اما می‌بیند که دیگران از این آرزو بی‌بهره‌اند.