شمارهٔ ۱۱۷ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از بی‌حوصلگی و غم خود در فصل بهار صحبت می‌کند. او می‌گوید که حتی در شادی بهار، به خاطر غم و اندوه، احساس خوشحالی ندارد. با وجود زیبایی‌های طبیعت و گل‌ها، او نمی‌تواند از آن‌ها لذت ببرد، زیرا در دلش غمی عمیق وجود دارد. او خود را به مانند گلی می‌داند که در چمن وجود ندارد و نمی‌تواند به زیبایی‌های زندگی پاسخ دهد. شاعر احساس دوری از وطن و جامعه را هم بیان می‌کند و در نهایت تصویر می‌کند که از جنبه‌های زیبای زندگی دور است.