شمارهٔ ۱۳۷ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به احساساتی عمیق و غم‌انگیز از عشق و جدایی اشاره می‌کند. بلبل به عنوان نماد عشق، صدایی دل‌نواز دارد اما ناله‌ای ندارد، که نشان‌دهنده‌ی غم درونی شاعر است. شاعر در قفس احساسات محبوس است و حسرت و ناکامی در عشق به او دست داده است. او از تماشای معشوق تنها حسرتی نصیبش می‌شود و غم و درد ناشی از بی‌خبر بودن از حال دلش را توصیف می‌کند. همچنین اشاره می‌کند که حتی در دنیای فعالیت و تلاش (مثل گل‌فروش) نیز عشق و زیبایی واقعی کمتر دیده می‌شود. او به طور کلی به ناامیدی و عدم درک دیگران از درد و رنجش می‌پردازد و به طرز غم‌انگیزی بیان می‌کند که هیچ‌کس از عمق درد او باخبر نیست.