شمارهٔ ۱۴۲ قدسی مشهدی
قدسی مشهدی / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
مرا به ناله شد آن سرو سیم‌تن باعث
چنان که بلبل شوریده را چمن باعث
تو خواستی ز برم تند بگذری ورنه
برای مکث توان کرد صد سخن باعث
غزال قدس که دیدی اسیر دانه و دام؟
اگر نمی‌شدی آن سرو سیم‌تن باعث
همیشه باعث عشق بتان دل قدسی‌ست
چنان که سجده بت راست برهمن باعث
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت یک سرو سیمین اشاره می‌کند که باعث درد و ناله‌اش شده است. او تشبیه می‌کند که مانند بلبل شوریده‌ای است که به خاطر زیبایی چمن، بی‌قراری می‌کند. شاعر به مخاطب خود می‌گوید که اگر فقط می‌خواست از کنارش عبور کند، در واقع می‌توانست صدها سخن برای گفتن داشته باشد. او همچنین به غزالی اشاره می‌کند که به خاطر دانه و دام گرفتار شده و این نشان می‌دهد که زیبایی و جذابیت سبب اسارتش می‌شود. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که عشق به زیبایی معشوقان مثل سجده‌ی پت بر همیان، همیشه وجود دارد.