شمارهٔ ۱۵۳ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره درد و غم ناشی از عشق و جدایی است. شاعر از چشمه‌سار چشمانش سخن می‌گوید که پر از اشک است و نگران است که غم بیشتر شود. او به اتحاد چشم و پایش در عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که این عشق باعث می‌شود که مال او، مانند دیده‌اش، به خاک بیفتد. همچنین او از شب‌هایی صحبت می‌کند که هجران آن‌ها را به شدت تحت فشار قرار داده و بیان می‌کند که اشک‌هایش مانند دریا به طوفان تبدیل می‌شود. در نهایت، شاعر از خستگی جسمی و روحی ناشی از غم سخن می‌گوید که حتی بدن او، مانند استخوانی در برابر کوه غم کوچک می‌شود.