شمارهٔ ۲۰۴ قدسی مشهدی
قدسی مشهدی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
شکیب عاشقان، معشوق را دیوانه می‌سازد
محبت، شمع را پروانه پروانه می‌سازد
ز سنگ محتسب خالی نگردد حلقه مستان
ز خاک یک سبو، ایام صد پیمانه می‌سازد
به دیوار حرم چون تکیه کردم، چاک زد جامه
سر شوریده‌حالان، سنگ را دیوانه می‌سازد
تو هم در بی‌قراری‌ها مرنج از من چو می‌بینی
که با آن سرکشی‌ها شمع با پروانه می‌سازد
ز حرف آشنا بگریز در کوی بتان قدسی
که این آب و هوا با مردم بیگانه می‌سازد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به معشوق و عشق اشاره دارد و بیانگر اثرات عمیق عشق در دل عاشق و دیوانگی ناشی از آن است. شمع و پروانه به عنوان نماد عشق و جذابیت، نشان می‌دهند که عشق می‌تواند انسان را به شور و شوق برساند. عشق و محبت به سرنوشت مستان و دلدادگان اشاره دارد که با وجود مشکلات و محدودیت‌ها، عشق آنها را سیراب می‌کند. شاعر به تکیه بر دیوار حرم اشاره می‌کند، جایی که اوضاع عاطفی و دیوانگی عاشقان را توصیف می‌کند. همچنین، شاعر به محبوبش می‌گوید که در بی‌قراری‌ها نگران او نباشد، زیرا عشق مانند شمع و پروانه با یکدیگر در تعامل‌اند. در پایان، شاعر هشدار می‌دهد که از فضای آشنا دور شده و از افرادی که در این فضا هستند دوری کند، چون این محیط با اشخاص بیگانه سازگاری ندارد.