شمارهٔ ۲۱۹ قدسی مشهدی
قدسی مشهدی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
آهم از پیچیدگی، چون رشته، تن را تاب داد
اضطرابم اشک را خاصیت سیماب داد
گرچه اقبالم ضعیف افتاده، ادبارم خوش است
آسمان روز سیاهم را شب مهتاب داد
{بیاض}
باغبان گویی چمن را ز آب چشمم آب داد
بعد چندین شب که دوش آمد خیالش بر سرم
چشم بیدار مرا بختم صلای خواب داد
نرگسش انگیخت نیرنگی که از یادش رود
زلف اگر یادش ز کار درهم احباب داد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان احساسات عمیق و پیچیده شاعر می‌پردازد. او با استفاده از تصاویری زیبا و نمادین، تأثیرات غم و اضطراب خود را توصیف می‌کند. شاعر در دل تاریکی‌ها و مشکلات زندگی، به نور امید و زیبایی‌ها اشاره می‌کند. او از اشک و اندوه خود به عنوان منبعی برای آبیاری زندگی و روحش یاد می‌کند و تجربیاتش را در شب‌های تنهایی و خیالات می‌سازد. همچنین به یادآوری عشق و ارتباطات انسانی اشاره می‌کند که می‌تواند نیرنگ‌هایی را به همراه داشته باشد. در نهایت، در این بازی پیچیده احساسات، شاعر به جست‌وجوی آرامش و خواب می‌پردازد.