شمارهٔ ۲۸۰ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به شدت از تنهایی و فقدان محبت رنج می‌برد. او بیان می‌کند که هیچ آسیبی از سخنان واعظان به او نمی‌رسد و از باد هم هیچ خطری برای زندگی‌اش وجود ندارد. با این حال، به خاطر نارسایی عشق و محبت در زندگی‌اش، احساس می‌کند که کسی به او نزدیک نمی‌شود و انگار هیچ‌کس نتوانسته است داغ دلش را التیام بخشد. گلستان پر از گل است، اما بوی محبت به او نمی‌رسد. او به میوه درخت عشقِ دلبندش اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ دستی به آن نمی‌رسد. در نهایت، از بین گمشدگان محبت، هیچ‌کس هم به دنبال او نمی‌آید و این احساس تنهایی و غم در او همچنان جاری است.