شمارهٔ ۲۸۲ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنجی که در دل دارد صحبت می‌کند و احساسات عمیق خود را بیان می‌کند. او به سینه‌اش که تنگ شده و زخم‌های پنهان اشاره می‌کند و از دلش می‌خواهد که به جوش آید و اشک بریزد. ساقی را توصیف می‌کند که در اطراف آن‌ها تامل می‌کند و از هراس اینکه دور شود و به یاد آتش عشقش می‌افتد که از گلستان خلیل به جا مانده است. همچنین شاعر می‌گوید که اگر به زیبایی و عشق علاقه‌مند است، نباید از آن دور شود و همچنان باید به آن عشق ورزد. او از گریه و دردش به خاطر وفاداری به معشوق می‌گوید و در انتها به تناقضات ایمان و عشق اشاره می‌کند و از اینکه عشق ممکن است در لباس کفر ظهور کند، یادآوری می‌کند.