شمارهٔ ۳۰۶ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به احساس درد و فراموشی اشاره می‌کند. او از شب‌هایی می‌گوید که به خاطر خاطرات یک نفر، صبحی در کار نیست و وجودش با یاد او گم شده است. حتی اگر وجودش به خاک تبدیل شود، فرزندش را فراموش نخواهد کرد. با وجود دردهایی که از تیر غربت و فراق در دل دارد، نمی‌تواند آن شخص را از یاد ببرد و وقتی او را در نظر نمی‌آورد، فراموشی بیشتری احساس می‌کند.