شمارهٔ ۳۱۲ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و شوق به معشوق است. شاعر اشاره می‌کند که عشق هر فردی مانند گلی از باغی به دامنش افتاده است. او به تضاد بین عشق و سوختن در آتش اشاره می‌کند و می‌گوید که ملائم (فرشتگان) به دلیل عشق و آتش‌پرستی او را متهم کرده‌اند. گلخن به عنوان نمادی از عشق و شوق به معشوق معرفی می‌شود که اطرافش پر از خار و خس است، در حالی که خودش از آتش به دور است. شاعر همچنین بیان می‌کند که اگر عشق به معشوق باعث رسوایی‌اش شود، از این رسوایی هراسی ندارد. و در نهایت، لذت عشق را هم‌چون آتش مقدس می‌داند که برای انسان‌ها حرام است، مگر با صداقت و درستکاری در عشق.