شمارهٔ ۳۱۷ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تمجید از فیض و نور آن اشاره می‌کند و می‌گوید که فیض به حدی است که او نمی‌تواند آن را درک کند. او به زیبایی گل‌ها و احساسات خود نسبت به فیض پرداخته و می‌گوید که در دلش درهای زیادی به سوی فیض گشوده است. شاعر همچنین به زحمات دیگران و نذر ساقی برای جمع آوردن این فیض اشاره می‌کند و از کسی که استعداد شنیدن را از دست داده، می‌ترسد که نکند آستین خود را بر چراغ فیض بزند و آن را خاموش کند. در نهایت، شاعر از عدم فعالیت و درنگ در اندیشه‌ها گلایه کرده و می‌خواهد که قلبش همچنان از نور فیض روشن بماند.