شمارهٔ ۳۷۲ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و دلتنگی است. شاعر احساس می‌کند که اگر از محبوبش دور شود، به خاطر خودخواهی و طبیعت خود، به درد می‌آید و از دو دنیای مختلف عقب‌نشینی می‌کند. او آرزو دارد که همیشه نزدیک محبوبش باشد و نمی‌خواهد روزی از محبت او دور بماند. دلتنگی او به حدی است که حتی اگر خاک کوی محبوبش را هم نگیرد، باز هم به زنجیر محبت او در می‌آید. در نهایت، شاعر می‌گوید که آرزوی آسمان این است که او از آرزوهای خود دور شود.