شمارهٔ ۳۷۶ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از غم و اندوه خود می‌گوید و بیان می‌کند که برای دفع آن، یاری و اسبابی ندارد. او به تشبیه می‌پردازد و می‌گوید که مانند کشتی در دریا است، اما آبی برای شنا ندارد. عبادت او تنها سجده بر ابروی محبوب است و از انجام نماز در محراب بی‌خبر است. شاعر از لذت تسلط بر خود و جذب زیبایی‌های زندگی سخن می‌گوید و به نوعی عذرخواهی می‌کند که از نعمت‌های خالص و ناب بی‌بهره است. او همچنین به این نکته اشاره دارد که غم‌های جاودانه نمی‌توانند او را بیدار کنند و از بخت خود ناراضی است. در نهایت، شاعر از احساسات سرکش خود و نداشتن مشاوری دلسوز در کنار خود صحبت می‌کند.