شمارهٔ ۴۲۵ قدسی مشهدی
قدسی مشهدی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
..............................
..............................ون آهسته آهسته
مگر امید دارد کان پری روزی به دام افتد؟
که دل در سینه می‌خواند فسون آهسته آهسته
دلی کو پاره‌ای عاشق نباشد، نیست نقص عشق
که نور ماه نو گردد فزون آهسته آهسته
چنین گر فکر گیسویت ز تاب دل فزون باشد
شود سودای او در سر جنون آهسته آهسته
ز بس با یکدگر کردند خصمی بر سر عشقت
میان دیده و دل خاست خون آهسته آهسته
چنین کز شوق رویت خون به هر نظّاره‌ای ریزد
ز چشم ما نگاه آید برون آهسته آهسته
مسیحا را نشاید دعوی اعجاز با لعلت
که می‌آید به دامت از فسون آهسته آهسته
غرض ناکامی است از عشق، اگر نه کوهکن، قدسی
چرا می‌کند جان در بیستون آهسته آهسته؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و دلتنگی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که امید دارد محبوبش روزی به دامش بیافتد و دلش به آرامی اشعار عاشقانه می‌سراید. او به عشق و جذابیت ماه نیز اشاره می‌کند و بیان می‌کند که دل با عشق پر می‌شود و همچنان به یاد محبوب است. همچنین، شاعر از خصومت‌هایی که در عشق پیش می‌آید صحبت می‌کند و احساساتی نظیر شوق و دلتنگی را به تصویر می‌کشد. در آخر، به معجزه‌گری و قدرت عشق اشاره می‌کند و به صورت کنایی می‌گوید که عشق واقعی نیاز به ادعا ندارد و نهایتاً از عشق ناکام بودن را مورد پرسش قرار می‌دهد.