شمارهٔ ۱۵ - در تعریف باغ بحرآرا بر لب دریا قدسی مشهدی
قدسی مشهدی / مثنوی‌ها / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
ز دریا باغ بحرآرا نمایان
چو از آیینه، عکس روی جانان
درین باغ از هوای تازه و تر
درختان را گذشته آب از سر
به بادش عطر گل را شوق پیوند
به خاکش خورده آب خضر سوگند
رطوبت در هوایش آنچنان عام
کزین پس، آب گردد باد را نام
ز هفت اقلیم باید انتخابی
که زیبد همچو کشمیرش خطابی
ز سرسبزی کس اینجا نیست نومید
دواند ریشه در گل، سایه بید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و سرسبزی باغی در کنار دریا اشاره می‌کند. باغی که شبیه به تصویر زیبای محبوبش در آینه است. درختان در این باغ با آب و هوای تازه و مرطوب، به شادابی و طراوت زندگی می‌بخشند. عطر گل‌ها در باد می‌پیچد و زمین با آب خضر حیات‌بخش شده است. شاعر به سرسبزی و دل‌انگیزی اینجا اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس از اینجا ناامید نیست؛ زیرا ریشه‌ها در گل و سایه بید در حال رشد و شکوفایی‌اند. شاعر تأکید می‌کند که اینجا به انتخاب از هفت اقلیم می‌ماند، نشانه‌ای از زیبایی و شگفتی این مکان.