شمارهٔ ۱۴ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در دل من محبت تو برای دیگری جا نداشت و در ذهنم آتش عشق تو چیزی از دیگر آرزوها باقی نگذاشت. سخنان تو همچون یک معجزه است، اما لب‌های تو به هیچ‌کس جز خودت اجازه سخن گفتن نداد. خدایا، هیچ‌کس نمی‌تواند از این ابر بهاری که چشم‌های من تر کرده آب بگیرد؛ زیرا عشق من حتی به دریا هم رحم نکرده و چیزی از آن باقی نگذارده است.