شمارهٔ ۲۰ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از صدای دل‌انگیز نی صحبت می‌کند که در صبحگاه، او را به حال دیوانگی می‌کشاند و باعث می‌شود تا از خود بی‌خود شود. صدا او را از هویت خود دور می‌سازد و حالتی خاص به او می‌بخشد.