شمارهٔ ۳۲ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنجی که در دل دارد سخن می‌گوید و از این می‌نالد که هیچ‌کس از حال او خبر ندارد. او به خداوند اشاره می‌کند که تنها کسی است که از احساسات درونی‌اش باخبر است. شاعر با وجود سوز و گداز ناشی از عشق، احساس خوشی هم دارد و به طور خاص به غم معشوق اشاره می‌کند. همچنین، او به بی‌خوابی و بی‌خودی ناشی از خیال وصال معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این حالت به قدری برایش عمیق است که حسادت و شوق را در او به وجود آورده است.