شمارهٔ ۴۹ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر به خودش حسرت می‌خورد که نمی‌تواند مانند یک سرو آزاد و رها شود. او می‌خواهد ابتدا از خود رهایی یابد و سپس به یاد کسی که دوستش دارد، دل خوش کند.