شمارهٔ ۱۱ قدسی مشهدی
قدسی مشهدی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
آن گل که ز نکهتش بشد هوش مرا
چون خواند به باغ وصل خود دوش مرا
از بس که به خدمت ایستادم پیشش
رفتار چو سرو شد فراموش مرا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از زیبایی گل و اثرگذاری آن بر خود صحبت می‌کند. او می‌گوید که وقتی گل را در باغ وصل خود دید، توجهش را کاملاً جلب کرد و از شدت شیفتگی، تمام رفتار و حرکاتش را فراموش کرده است. شاعر به نوعی عشق و دلبستگی خود به آن زیبایی اشاره دارد.