شمارهٔ ۱۶۷ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از درد و غم شب بدون معشوق صحبت می‌کند. او شب را پر از ناله و سوز توصیف می‌کند و بیان می‌کند که روزش نیز مانند شب تاریک و غم‌انگیز بوده است. همچنین به حیرت و شگفتی‌اش نسبت به زلف معشوق اشاره می‌کند و عمرش را مانند آفتاب که در روز می‌گذرد، فناشده می‌داند.