شمارهٔ ۲۲۷ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به محبت و عشق واقعی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که کسی که دل خود را به عشق اختصاص دهد، باید از هوس‌های زودگذر دور شود. مانند یک دهقان که نهال گل را در باغ می‌کارد و مراقبت می‌کند تا گیاهانش رشد کنند، فرد عاشق نیز باید به عشق خود رسیدگی کند و آن را پرورش دهد.