شمارهٔ ۲۳۷ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از دل تیره و غمگین خود سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که مانند نی، حزن و اندوه از وجودش بیرون می‌آید. اگر دل او را بشکافند، عواطف عمیق و زخم‌های خیلی زیادی را خواهند دید که به شکل خون از دلش برمی‌خیزد.