شمارهٔ ۲۳۰ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت شاعر به تلاقی زیبایی و فقر اشاره می‌کند. او می‌گوید که زندگی پربار و دل‌پذیر، همانند باغی پر از گل و بلبل، نمی‌تواند با درویش‌ها و فقرا درآمیخته شود، زیرا آن‌ها از لذت‌ها و زیبایی‌های دنیا دور هستند و نمی‌توانند با حسرت و فقر، از این زیبایی‌ها بهره‌مند شوند. به عبارتی، زندگی شاداب و پرنشاط فراتر از دسترس فقرا و درویش‌هاست.