شمارهٔ ۲۷۴ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زندگی و جهان می‌پردازد و نشان می‌دهد که دنیا در واقع جایی خالی از معنا و پر از پوچی است. شاعر به ما می‌گوید که بهتر است از این مرحله و فضای بی‌روح فاصله بگیریم، زیرا در دنیای موجود فقط سردی و بی‌احساسی وجود دارد. به عبارت دیگر، زندگی در این جهان به مانند یک گرمابه‌ی سرد است که به جای گرما و نشاط، تنها خالی است.