شمارهٔ ۲۸ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به بررسی وضعیت هستی می‌پردازد و می‌گوید که خرابی و تناقضات این عالم از سرعت و تحول عمیق آن ناشی می‌شود. او بر این باور است که در این دنیا، تلاش برای سرزنش و توهین به تقدیر بی‌فایده است و همچنان که حبابی که در حال ترکیدن است، محتوایش را از دست می‌دهد، انسان‌ها نیز در این جهان بی‌ثبات ممکن است دچار فروپاشی شوند.