شمارهٔ ۳۴ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف خداوند به عنوان منبع فیض و رحمت پرداخته است. شاعر به نوعی اشاره می‌کند که مردم در تمام جوانب زندگی خود به امید خداوند و مهربانی‌اش تکیه دارند، و هر گروه اجتماعی به نوعی از این مهربانی بهره‌مند می‌شود. به عبارتی دیگر، خداوند در دنیا منبع محبت و رحمت است و امیدهمه انسان‌ها به اوست.