شمارهٔ ۳۹۵ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات نشان می‌دهند که شاعر خود را همانند جواهری توصیف می‌کند که از دل و وجودش می‌جوشد و در هر مکانی که حضور می‌یابد، درخشش و روشنایی خود را به نمایش می‌گذارد. او می‌گوید که کلماتش مانند جواهراتی هستند که از عمق وجودش بیرون می‌آیند و به دیگران روشنی می‌بخشند.