شمارهٔ ۴۳۸ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از حال و هوای خود صحبت می‌کند. او خود را مانند درویشی می‌بیند که با امید و طبعی شکفته به زندگی نگاه می‌کند. شاعر خود را به دریا تشبیه کرده که امواج وجودش را به نمایش می‌گذارد. همچنین اشاره می‌کند که در میان دوستانش، در حال بیان افکار و سخنان خود است و به منزل مقصود نزدیک می‌شود.