شمارهٔ ۴۶ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ستایش هنر و جایگاه والای آن می‌پردازد. شاعر می‌گوید که تنها حاصل از هنر واقعی، زندگی و ارزش‌های بالاست و در برابر آن، چیز دیگری ارزشمند نیست. همچنین به قدری می‌پردازد که اگر مانند درخت چنار به ارتفاع برسد، در نهایت تنها به خالی بودن دست‌ها توجه می‌شود و جوهر ذات او را نمی‌توان با چیز دیگری سنجید.