شمارهٔ ۴۷۶ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حالتی از گناه و فسق پرداخته است. شاعر در ابتدا از پیروی کردن خود از معصیت و گناهان می‌گوید و حتی در کعبه، جایی مقدس، به دنبال لذت‌های دنیوی بوده است. اما در لحظه‌ای بحرانی و زمانی که به حالت نزع نزدیک می‌شود، یاد توبه و بازگشت به راه راست به او دست می‌دهد و بیدار می‌شود. به طور کلی، این شعر نشان‌دهنده کشمکش میان گناه و توبه است.