شمارهٔ ۵۵۲ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از معروفیت و شهرت خود در سرزمین‌های دور، مانند هند و روم، سخن می‌گوید. او در عین حال از گیجی و سردرگمی‌اش در مورد جایگاه و سرنوشت خود ابراز نگرانی می‌کند. به نظر می‌رسد هر جا که می‌رود، ستارگان و شانس او به ناامیدی برخورد می‌کنند و او نمی‌داند به کدام سرزمین تعلق دارد.