شمارهٔ ۵۶۹ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از یک جوان تازه‌نفسی که به او توجه دارد دعوت می‌کند که بازگردد و حضورش را تجدید کند. او با استفاده از تشبیهات زیبا همچون پرنده‌ای که از صید آزاد می‌شود و نوری که به چشم برمی‌گردد، احساس اشتیاق و امید به بازگشت او را بیان می‌کند. شاعری در اینجا به شدت به حضور و جذابیت آن جوان وابسته است.