نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۹۹ قدسی مشهدی

قدسی مشهدی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

چون شمع به سوختن کنی خوی، خوش است

دایم ز پی شعله تکاپوی خوش است

از سوز منال چون دم از عشق زدی

آری سوزند هرچه را بوی خوش است

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر به زیبایی درباره‌ی عشق و احساسات عمیق صحبت می‌کند. شاعر بیان می‌کند که مانند شمع که با سوختن خود نور و گرما ایجاد می‌کند، عشق هم در پی پیوستن به شادی و شعله‌ای از احساسات است. او تأکید دارد که هر چیزی را که بوی خوش عشق می‌دهد، می‌تواند بسوزاند و تخریب کند. در واقع، این شعر به قدرت و آسیب‌زایی عشق اشاره دارد و بیان می‌کند که عشق می‌تواند هم زیبایی ایجاد کند و هم سوزاننده باشد.