شمارهٔ ۱۷ - آرزو دارم عبدالقادر گیلانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر درد و حسرت عمیق عاشق است. شاعر می‌گوید که جز زخم عشق هیچ چیز دیگری وجود ندارد و حسرت نیز تنها در دل او باقی مانده است. او نگران است که دیگران نیز عاشق شوند و به اندازه او درد و رنج بکشند. هر آنچه که از محبوبش بوجود می‌آید برای او روشنی و امید است و بدون وجود محبوب، هیچ چیز برایش روشن نیست. پس از مرگ نیز، در دنیای عشق، تنها دیواری و در می‌ماند و آرزو دارد که در عشقش بی‌آوایی و شیون باشد. در نهایت، شاعر به زوال تاج شاهی اشاره می‌کند و می‌گوید در پایان کار همه چیز به خاک برمی‌گردد و تنها خاکستر باقی می‌ماند.