غزلیات — عبدالقادر گیلانی

عبدالقادر گیلانی / عبدالقادر گیلانی

فهرست شعرها

• شمارهٔ ۶ - آه مردم — آه دردآلود مردم جان جانها را بسوخت
• شمارهٔ ۱ - روزگار دل — در غم عشق تو زان بگذشت کار دل مرا
• شمارهٔ ۳ - بلبل شوریده — ای بلبل شوریده دیوانه توئی یا ما
• شمارهٔ ۵ - وعده دیدار — از جمال لایزالی برنداری گر نقاب
• شمارهٔ ۲ - پیرکنعان — گر ندادی آرزوی وصل جانان ،جان مرا
• شمارهٔ ۴ - همت مردانه — بی حجابانه درآ از در کاشانه ما
• شمارهٔ ۷ - هرچه خواهی بطلب — سیصد و شصت نظر راتبه بنده ماست
• شمارهٔ ۸ - غم مخوری — غم مخوری که عاقبت جای تو صدر جنت است
• شمارهٔ ۱۰ - همره بادصبا — هرچه از سنگین دلان بر جان ما آید خوش است
• شمارهٔ ۱۱ - پای دل — پای دل در کوی عشقت تا به زانو در گِل است
• شمارهٔ ۱۳ - زلال رحمت حق — گنه کردی بگو کردیم ای دوست
• شمارهٔ ۱۴ - الله گو — باتو ای عاصی مرا صلح است هرگز جنگ نیست
• شمارهٔ ۱۵ - درد بی حدّ — گفتا کیی توبا ماگفتم کمین غلامت
• شمارهٔ ۹ - می صافی — می صافی طلب جانا که دُردی کش گرانخوار است
• شمارهٔ ۱۲ - شب وصل حبیب — آن که آتش افکند درخلق جانان من است
• شمارهٔ ۱۶ - آه از آن ساعت — یا رب آن ساعت که خلق از ما نیارد هیچ یاد
• شمارهٔ ۱۹ - شیوه شیرین — مرا کشتی و گویی خاک این بر باد باید کرد
• شمارهٔ ۲۰ - چون برقع بر اندازد — تعالی الله چه حسنست این که چون برقع براندازد
• شمارهٔ ۲۲ - شرح جور یار — نمی‌دانم که او تا کی پی آزار خواهد شد
• شمارهٔ ۱۷ - آرزو دارم — روزنی جز زخم تیرش در سرای تن مباد
• شمارهٔ ۲۴ - سرمست صبغت الله — وقت مستی بلبلان آمد
• شمارهٔ ۲۳ - طعنه بدخواه — من نمی‌گویم که جور روزگارم می‌کشد
• شمارهٔ ۲۱ - حضور درد — زسر تا پا ی من گر همه اندوه و غم باشد
• شمارهٔ ۱۸ - بلای ناگهان — دل ناشاد من شاید که روزی شادمان گردد
• شمارهٔ ۲۶ - فرهاد و بیستون — شاخِ گل از نازکیّ یار یادم می‌دهد
• شمارهٔ ۲۵ - خاکستری — کسی کاو یار خود دارد چرا بر دیگری بندد
• شمارهٔ ۳۱ - جانب گلشن — ای که می‌نالی ز دوران‌، جورِ یار من نگر
• شمارهٔ ۲۷ - دارم امید — تا ابد یا رب ز تو من لطف‌ها دارم امید
• شمارهٔ ۲۹ - آرزوی یار — عشق و بد‌نامی و درد و غم به ما شد یار غار
• شمارهٔ ۳۰ - تجلّی جمال — گر نخواهد بود اندر صدر جنّت وصل یار
• شمارهٔ ۳۲ - دل مجروح — ای ذکر تو را در دل‌، هر دم اثری دیگر
• شمارهٔ ۲۸ - عشق حق — هرکه در پیش تو بر خاک بمالد رخسار
• شمارهٔ ۳۶ - همه شب — شب همه شب با تو می‌گوییم راز
• شمارهٔ ۴۰ - چونکه یوسف نیست — گر مرا جان در بدن نبْوَد‌، بدن گو هم مباش
• شمارهٔ ۳۸ - شام بشارت — تو لذت عمل را از کار‌ِ زار ما پرس
• شمارهٔ ۳۴ - نورایمان — دوست می‌گوید که ای عاشق اگر داری صبور
• شمارهٔ ۳۹ - غافل از احوال مظلومان — در جهان امروز بی‌پروا مباش
• شمارهٔ ۳۳ - خیمه به محشر — طبل قیامت بکوفت آن ملک نفخ صور
• شمارهٔ ۳۵ - سیّد انبیاء — ای قصر رسالت تو معمور
• شمارهٔ ۳۷ - نومید مشو — نومید مشو بنده از رحمت ما هرگز
• شمارهٔ ۴۸ - شرح عاشقی — به غیر از سایه در کویت کسی محرم نمی‌یابم
• شمارهٔ ۴۷ - پهلوی دل — تیر او پیوسته میخواهم که آید سوی دل
• شمارهٔ ۴۲ - ازدست عشق — از خان و مان آواره‌ام از دست عشق از دست عشق
• شمارهٔ ۴۴ - دل زنگار خورده — نامه ای دارم سیه تر از شب تاریک رنگ
• شمارهٔ ۴۱ - باده جان — داد مرا جان تو باده ای از جان خویش
• شمارهٔ ۴۳ - سرمه چشم فلک — ای غبار خاک کویت سرمه چشم فلک
• شمارهٔ ۴۵ - حسن یوسف — مونسم یار است اندر تنگنای گور تنگ
• شمارهٔ ۴۶ - خانه عشق — کی بود آیا که بنمائی جمال با کمال
• شمارهٔ ۵۱ - مرغ آتش‌خواره — زان بی‌وفای سنگدل جور و جفا می‌بایدم
• شمارهٔ ۵۲ - در باغ رضوان — خوش آن غوغا که من خود را به پهلوی تو می‌دیدم
• شمارهٔ ۵۴ - حضرت بیچون — بی تماشای جمالت روضه را هامون کنم
• شمارهٔ ۵۶ - همی خواهم کاو بینم — دوچشم از بهر آن خواهم که در رخسار او بینم
• شمارهٔ ۵۵ - بی ماه روی تو — هرگز مباد آنکه بهشت آرزو کنم
• شمارهٔ ۵۰ - ای خوش آن روز — ای خوش آن روزی که در دل مهر یاری داشتم
• شمارهٔ ۴۹ - من محمّدیم — غلام حلقه بگوش رسول ساداتم
• شمارهٔ ۵۳ - مکن از خواب بیدارم — به خواب مرگ خواهم شد مکن ای بخت بیدارم
• شمارهٔ ۶۱ - نشان یار می‌جویم — به خود مشغول می‌گردم که از خود یار می‌جویم
• شمارهٔ ۵۷ - قلعه روحانیان — بازکشم لشکر وتا به فلک بر روم
• شمارهٔ ۵۹ - نسیم رضوان — چون تمام عمر نیکی کرد با تو آن کریم
• شمارهٔ ۶۰ - اندر سایه طوبی — اشک سرخ و روی زرد من گواه است ای کریم
• شمارهٔ ۶۲ - قلندرخانه عشق — ما به جنّت از برای کار دیگر می‌رویم
• شمارهٔ ۶۳ - محی دل افگار — کاسه سر شد سفال و دیده گریان همان
• شمارهٔ ۶۴ - ناله های من — من که هستم زنده دور از دلربای خویشتن
• شمارهٔ ۵۸ - یارمستقیم — گر دل دهی به ما ده عاشق که ما امینیم
• شمارهٔ ۶۹ - یار کو؟ — افسر شاهی نخواهم خاک پای یار کو‌؟
• شمارهٔ ۷۱ - دل پرغم — گر دل غم پرور ما غمگساری داشتی
• شمارهٔ ۷۲ - دل زار — بگو با این دل زارم کشد جور و جفا تا کی‌؟
• شمارهٔ ۶۵ - مجال صحبت در خلوت — مجالی کی بود با تو حدیث خویشتن گفتن‌؟
• شمارهٔ ۷۰ - من که‌ام! — من کی‌ام؟ رسوای شهر و عاشق دیوانه‌ای
• شمارهٔ ۶۷ - جمال یار — ندارم گرچه آن دیده که بینم در جمال تو
• شمارهٔ ۶۸ - گر تو طلبی داری — گر تو طلبی داری ، بیداری شب‌ها کو
• شمارهٔ ۶۶ - طلب آمرزش — نه چندانی گنه‌کار‌م که شرح آن توان دادن
• شمارهٔ ۷۴ - بی وفا — بی‌وفا یارا چنین تا کی جفا‌کاری کنی‌؟
• شمارهٔ ۷۳ - برون آ شهسوارا — برون آ شهسوار من تعلّل بیش از این تا کی‌؟