شمارهٔ ۱۶۵ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساسات عمیق عشق و دلتنگی اشاره دارد. شاعر در آغاز می‌گوید که حالا از هر چه در دنیا هست بی‌خبر است و تنها آرزو دارد که نسیم بادی او را به عشق محبوبش برساند. او دیگر از عشقش فریاد نمی‌زند، زیرا احساس می‌کند که خاک و ناله در شأن عشق نیست. شاعر بیان می‌کند که حتی اگر به خاک بدل شود و عشقش سنگدل باشد، او هنوز به یاد محبوب خواهد بود. عشق او چنان عمیق است که زندگی از خاک و گیاهان به زنده‌گی می‌افتد و در نهایت، داستان عشق او و محبوبش شیرین‌تر از داستان‌های معروفی چون خسرو و فرهاد است.