شمارهٔ ۱۶۷ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نقد نگرش کسانی می‌پردازد که به جای استفاده از فرصت‌های کنونی، دائما در فکر آینده‌اند. شاعر می‌گوید که وقت و امکانات امروز را به خاطر آروزها و اندیشه‌های بی‌پایه هدر می‌دهند. او به contrast میان پیری که امروز از لذت‌های حال بهره می‌برد و شیخی که به فردا وعده می‌دهد می‌پردازد. همچنین به تناقضاتی اشاره می‌کند که در دنیای دین و قضاوت وجود دارد، جایی که یک مفتی دیروز به کفر او حکم داده و قاضی امروز او را تأیید می‌کند. در نهایت، این شعر نقدی به بی‌فکری و دلخوشی‌های بیهوده است.