شمارهٔ ۱۸۶ میرزا حبیب خراسانی
میرزا حبیب خراسانی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
بر چهره تو طره پیراسته خوشتر
بر روز بر افزوده ز شب کاسته خوشتر
بر روی نکوی تو خط سبزه چه نیکو
در صحن چمن سبزه نو خاسته خوشتر
هر فتنه که دیدیم بود خفته نکوتر
جز زلف تو بر چهره که برخاسته خوشتر
بر صفحه سیمین نبود دائره مشک
از زلف تو بر چهره آراسته خوشتر
آرایش و پیرایش اگر چند نکوی است
حسنی که خدا داد و خدا خواسته خوشتر
هر خواسته کم داده خدا بر تو فشانم
خاک قدمت نزد من از خواسته خوشتر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی چهره و زلف معشوق پرداخته و تمام زیبایی‌ها را در مقایسه با او ناچیز می‌شمارد. شاعر از زیبایی‌های طبیعی و مصنوعی می‌گوید و تأکید می‌کند که هیچ چیز به اندازه خود معشوق زیبا نیست. زلف و چهره‌اش را فراتر از همه آرایش‌ها می‌داند و خاک قدم او را از تمام خواسته‌ها و نعمت‌ها گرانقدرتر ارزیابی می‌کند. در نهایت، شاعر احساس می‌کند هر آنچه خدا به معشوق داده، رویان و زیباترین نعمت‌هاست.