شمارهٔ ۲۱ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی نشان می‌دهد که اندوه و تفکر عمیق او را به شدت آزرده کرده است. او از نیروی اندیشه و خرد خود می‌گوید که گاهی اوقات او را به جنون نزدیک می‌کند. شاعر همچنین به یاد حسین اشاره می‌کند و می‌خواهد درون خود را از علم و فضل رها کند و به جنون و احساسات عمیق بسپارد. او به دوگانگی در زندگی‌اش اشاره می‌کند؛ از یک سو خواستار خرد و از سوی دیگر در جست‌وجوی آزادی از غم و درد است. در نهایت، او از حالتی دیوانه‌وار سخن می‌گوید که در آن، قضاوت‌های عقل را کنار گذاشته و به احساساتش اولویت می‌دهد.