شمارهٔ ۲۶۷ میرزا حبیب خراسانی
میرزا حبیب خراسانی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
خیز ای همدم که یکدم ناله و زاری کنیم
توبه از بدکار و از زشت کرداری کنیم
تا بکی بیهوه گفتاری بیا ای همنشین
سخت بیزاری از این بیهوه گفتاری کنیم
کس نیارد کرد از یاران چو یاری روز مرگ
شاید ازما خویشتن، از خویشتن یاری کنیم
کس نخواهد کرد غمخواری بما چون بعد مرگ
شاید ار ما خویشتن، از خویش غمخواری کنیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر دعوت به همدلی و فرار از زشتی‌هاست. شاعر از دوستانش می‌خواهد تا در لحظه‌ای با هم به توبه از اعمال ناپسند بپردازند و از گفتار بیهوده دوری جسته، به درک و عشق واقعی برسند. او بر این نکته تأکید می‌کند که در زمان مرگ، هیچ‌کس جز خودِ انسان نمی‌تواند یاری‌اش کند و لذا باید به فکر خود و یکدیگر باشند و در زندگی به همدیگر غمخواری کنند.