شمارهٔ ۲۸۰ میرزا حبیب خراسانی
میرزا حبیب خراسانی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ایکاش که چون موی ابر روی تو افتم
چون پیچ و شکن در خم گیسوی تو افتم
تو باده خوری، مست به پهلوی من افتی
من باده خورم، مست به پهلوی تو افتم
گاهی تو از اینسوی بدانسوی من افتی
گاهی من از این سوی بدان سوی تو افتم
آهوی تو بیدام شود رام بیک جام
من شیر شوم در پی آهوی تو افتم
اینها طمع خام و خیالات محال است
این بس که بدنیال سگ کوی تو افتم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این اشعار، شاعر آرزو دارد که همچون ابر بر قامت معشوقش بیفتد و در خم گیسوی او پیچ بخورد. او تصویرهای عاشقانه و خیال‌انگیز را توصیف می‌کند، مانند مستی باده و نزدیکی به معشوق. شاعر به تبادل عشق و عواطف می‌پردازد و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که این آرزوها تنها خیالاتی دور از دسترس هستند، اما همچنان به عشق و پیگیری معشوقش ادامه می‌دهد.