شمارهٔ ۲۸۳ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از وضعیت عقل و دین خود می‌گوید و به حالت دیوانگی‌اش اشاره می‌کند. او از عاقل می‌خواهد که دور شود تا نتواند داستان دیوانگی‌اش را بشنود. این شعر بیانگر فاصله‌ای است که شاعر با عقل و دین حس می‌کند و عاطفه‌ای عمیق درباره حالت درونی‌اش دارد.