شمارهٔ ۳۰۹ میرزا حبیب خراسانی
میرزا حبیب خراسانی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
چندانکه زیم با دل آسوده زیم من
بی فکرت و اندیشه بیهوده زیم من
ای راحت جان و دل من زود بیاور
آن باده آسوده که آسوده زیم من
چون راد خدا باده بمن داده، نشاید
در رنج و غم از بوده و نابوده زیم من
فرسایدم اندیشه و انده، بمگوئید
ز اندیشه و اندوه که فرسوده زیم من
فرموده خداوند که میزی بسلامت
چونانکه خداوند بفرموده، زیم من
از پند حکیمانه سرودن چه برآید
چون پند حکیمانه به نشنوده، زیم من
با این شرف عنصر و با این گهر پاک
حیف است که با دامن آلوه زیم من
زین غم که بدان گونه که بایست نباشم
رخساره بخون جگر آلوده، زیم من
می نشمرم از عمر خود آنروز حبیباک
بر دانش و بینش بنیفزوده، زیم من
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر احساس رضایت و آرامش شاعر است که در زندگی بی‌دغدغه و آسوده‌ای به سر می‌برد. او از خداوند می‌خواهد که نعمت‌هایش را به او ارزانی دارد و از اندیشه‌های منفی و غم دوری کند. شاعر تأکید می‌کند که با وجود خوبی‌های زندگی، نباید تحت تأثیر غم و اندوه قرار گیرد و به جستجوی Wisdom و علم بپردازد. همچنین اشاره می‌کند که با داشتن ویژگی‌های خوب و شخصیت برجسته، حیف است که در افسردگی زندگی کند. در نهایت، او عمر خود را از روی شادی و عشق می‌شمرد و بر دانش و آگاهی‌اش می‌افزاید.