شمارهٔ ۳۵۲ میرزا حبیب خراسانی
میرزا حبیب خراسانی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
رفته از ما و تو منی و توئی
که یکی کشته ایم و نیست دوئی
کیستی تو همان کسی که منی
کیستم من همان کسم که توئی
هر کسی را که من بدو عدوم
لاجرم نیز تو بدو عدوی
غیر تو نیستم کجا که توام
غیر من نیستی کجا که توئی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بررسی ارتباط عمیق و نزدیکی بین انسان‌ها می‌پردازد. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که در وجود هر فرد، دیگری نیز نهفته است و ما از یکدیگر جدا نیستیم. وقتی کسی را دوست داریم یا به او آسیب می‌زنیم، در واقع به خودمان آسیب زده‌ایم. این متن از هم‌پیوندی و یکپارچگی وجودی یاد می‌کند و تأکید می‌کند که هر فرد در روابط با دیگران، خود را شناخته و درک می‌کند. در نهایت، وجود افرادی که به ما نزدیکند، بخشی از هویت ماست.