حافظ شیرازی
زاده ۷۲۶ – درگذشته ۷۹۲ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ حافظ
خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ» و مشهور به لسان‌الغیب، غزل‌سرای بزرگ و از بزرگان شعر و ادب پارسی است. از زندگانی وی همانند دیگر بزرگان و سخنوران کهن ایرانی به رغم شهرت فوق‌العادهٔ او اطلاعات دقیقی در دست نیست و حتی در مورد نام دقیق وی (محمد یا شمس‌الدین) و خاستگاه وی و سال‌های عمر او اختلاف نظر وجود دارد. اما بنا بر قول مشهور وی حدود سال ۷۲۶ هجری قمری در شیراز متولد شد. علوم و فنون را در محفل درس استادان زمان فرا گرفت و در علوم ادبی عصر پایه‌ای رفیع یافت. خاصه در علوم فقهی و الهی تأمل بسیار کرد و قرآن را با چهارده روایت مختلف از بر داشت. گوته دانشمند بزرگ و شاعر و سخنور مشهور آلمانی دیوان شرقی خود را به نام او و با کسب الهام از افکار وی تدوین کرد. دیوان اشعار او شامل غزلیات، چند قصیده، چند مثنوی، قطعات و رباعیات است. وی به سال ۷۹۲ هجری قمری در شیراز درگذشت. آرامگاه او در حافظیهٔ شیراز زیارتگاه صاحب‌نظران و عاشقان شعر و ادب پارسی است.
آثار حافظ
شعرهای حافظ
- شمارهٔ ۶۶ — ساقی اندر قدحم باز می گلگون کرد
- شمارهٔ ۷۶ — هر که آمد در جهان پر ز شور
- شمارهٔ ۷۷ — در این وادی به بانگ سیل بشنو
- شمارهٔ ۸۰ — ز خواب مستی دوشین چو دیده بگشودم
- شمارهٔ ۸۱ — حسن این نظم از بیان مستغنی است
- شمارهٔ ۸۲ — کل قند شعر من ز بنفشه شکر رباست
- شمارهٔ ۷۹ — فساد چرخ نبینیم و نشنویم همی
- شمارهٔ ۸۶ — هنگام بهار است گل لاله و نسرین
- شمارهٔ ۸۳ — شاها مبشری ز بهشتم رسیده است
- شمارهٔ ۸۴ — دل منه ای جان من بر خواجه و شاه و وزیر
- شمارهٔ ۸۵ — بگذشتن فرصت ای برادر
- شمارهٔ ۷۵ — نصیبِ من چو خرابات کرده است اِله
- شمارهٔ ۷۸ — ای داده بیاد دوستداری
- شمارهٔ ۹۲ - رباعی — در خوبی و دلبری بت من طاق است
- شمارهٔ ۹۵ - رباعی — نام بت من که مه ز رویش خجل است
- شمارهٔ ۹۳ - رباعی — نوباوهٔ گلبن جوانی عشق است
- شمارهٔ ۹۴ - رباعی — نه جان تو با سر الهی پرداخت
- شمارهٔ ۹۷ - رباعی — تا حکم قضای آسمانی باشد
- شمارهٔ ۹۶ - رباعی — بردار دل از مادر دهر ای فرزند
- شمارهٔ ۹۸ — باز آی که جانم به جمالت نگران است
- شمارهٔ ۸۷ — ای دل مجوی منصب دنیا که هیچ نیست
- شمارهٔ ۸۹ — حکیم فکر من از عقل کرد دوش سؤال
- شمارهٔ ۸۸ — از بد دهر اگر همی رنجی
- شمارهٔ ۹۰ — به روز کاف و الف، از جمادی الاولی