حافظ شیرازی
زاده ۷۲۶ – درگذشته ۷۹۲ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ حافظ
خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ» و مشهور به لسان‌الغیب، غزل‌سرای بزرگ و از بزرگان شعر و ادب پارسی است. از زندگانی وی همانند دیگر بزرگان و سخنوران کهن ایرانی به رغم شهرت فوق‌العادهٔ او اطلاعات دقیقی در دست نیست و حتی در مورد نام دقیق وی (محمد یا شمس‌الدین) و خاستگاه وی و سال‌های عمر او اختلاف نظر وجود دارد. اما بنا بر قول مشهور وی حدود سال ۷۲۶ هجری قمری در شیراز متولد شد. علوم و فنون را در محفل درس استادان زمان فرا گرفت و در علوم ادبی عصر پایه‌ای رفیع یافت. خاصه در علوم فقهی و الهی تأمل بسیار کرد و قرآن را با چهارده روایت مختلف از بر داشت. گوته دانشمند بزرگ و شاعر و سخنور مشهور آلمانی دیوان شرقی خود را به نام او و با کسب الهام از افکار وی تدوین کرد. دیوان اشعار او شامل غزلیات، چند قصیده، چند مثنوی، قطعات و رباعیات است. وی به سال ۷۹۲ هجری قمری در شیراز درگذشت. آرامگاه او در حافظیهٔ شیراز زیارتگاه صاحب‌نظران و عاشقان شعر و ادب پارسی است.
آثار حافظ
شعرهای حافظ
- شمارهٔ ۹۱ - رباعی — با دوست نشین و باده و جام طلب
- شمارهٔ ۱۰۱ - رباعی — یاران چو به هم دست در آغوش کنید
- شمارهٔ ۱۰۰ - رباعی — شیرین‌دهنان عهد به پایان نبرند
- شمارهٔ ۱۰۲ - رباعی — عشق آتش غم در دل ویرانه نهاد
- شمارهٔ ۱۰۳ - رباعی — ای هر نفسی نهاده بر کف ساغر
- شمارهٔ ۱۰۴ - رباعی — بنگر به چمن جمال فرخندهٔ گل
- شمارهٔ ۹۹ - رباعی — با مردم نیک بد نمی‌باید بود
- شمارهٔ ۱۰۵ - رباعی — هرگز نکنم سوز تو ای شمع چگل
- شمارهٔ ۱۰۶ - رباعی — جانا چو شبی با تو به روز آوردم
- شمارهٔ ۱۰۷ - رباعی — من ترک تو ای نگار آسان ندهم
- شمارهٔ ۱۰۹ - رباعی — ای آن که نهند مهر و ماه از تمکین
- شمارهٔ ۱۰۸ - رباعی — آن به که بجامِ باده دل شاد کنیم
- شمارهٔ ۱۱۰ - رباعی — گر مست نیی مست نمایی می‌کن
- شمارهٔ ۱۱۵ - رباعی — گل را دیدم نشسته بر تخت شهی
- شمارهٔ ۱۱۶ - رباعی — گل گفت اگر دستگهی داشتمی
- شمارهٔ ۱۱۲ - رباعی — حافظ ورق سخن‌گذاری طی کن
- شمارهٔ ۱۱۷ - رباعی — کم گوی به جز مصلحت خویش مگوی
- شمارهٔ ۱۱۱ - رباعی — ای رای تو صحرای امل پیمودن
- شمارهٔ ۱۱۳ - رباعی — آنم که پدید گشتم از قدرتِ تو
- شمارهٔ ۱۱۴ - رباعی — تا کی بود این جور و جفا کردن تو
- شمارهٔ ۱۱۸ - در اصل از آن عبدالمجید تبریزی شاعر پیشکسوت حافظ — اگر ز کوی تو بویی به من رساند باد