حافظ شیرازی
زاده ۷۲۶ – درگذشته ۷۹۲ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ حافظ
خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ» و مشهور به لسان‌الغیب، غزل‌سرای بزرگ و از بزرگان شعر و ادب پارسی است. از زندگانی وی همانند دیگر بزرگان و سخنوران کهن ایرانی به رغم شهرت فوق‌العادهٔ او اطلاعات دقیقی در دست نیست و حتی در مورد نام دقیق وی (محمد یا شمس‌الدین) و خاستگاه وی و سال‌های عمر او اختلاف نظر وجود دارد. اما بنا بر قول مشهور وی حدود سال ۷۲۶ هجری قمری در شیراز متولد شد. علوم و فنون را در محفل درس استادان زمان فرا گرفت و در علوم ادبی عصر پایه‌ای رفیع یافت. خاصه در علوم فقهی و الهی تأمل بسیار کرد و قرآن را با چهارده روایت مختلف از بر داشت. گوته دانشمند بزرگ و شاعر و سخنور مشهور آلمانی دیوان شرقی خود را به نام او و با کسب الهام از افکار وی تدوین کرد. دیوان اشعار او شامل غزلیات، چند قصیده، چند مثنوی، قطعات و رباعیات است. وی به سال ۷۹۲ هجری قمری در شیراز درگذشت. آرامگاه او در حافظیهٔ شیراز زیارتگاه صاحب‌نظران و عاشقان شعر و ادب پارسی است.
آثار حافظ
شعرهای حافظ
- شمارهٔ ۲۴ - ساقی‌نامهٔ ۹ — من ار زآن که گردم به مستی هلاک
- شمارهٔ ۲۸ — دریغا خلعت حسن جوانی
- شمارهٔ ۳۰ — برو ای زاهد و دعوت مکنم سوی بهشت
- شمارهٔ ۲۹ — بلبل اندر ناله و، گُل خندهٔ خوش می‌زند
- شمارهٔ ۳۱ — می‌زنم هر نفس از دست فراقت فریاد
- شمارهٔ ۳۴ — مباد کس چو من خسته مبتلای فراق
- شمارهٔ ۳۳ — ساقیا ساغر شراب بیار
- شمارهٔ ۳۶ — بیار باده و بازم رهان ز مخموری
- شمارهٔ ۳۸ — برو زاهد به امیدی که داری
- شمارهٔ ۳۵ — پدید آمد رسوم بی وفایی
- شمارهٔ ۳۷ — ای باد نسیم یار داری
- شمارهٔ ۲۷ — نور خدا نمایدت آینهٔ مجردی
- شمارهٔ ۳۲ — عشقت نه سرسری‌ست که از دل به در شود
- شمارهٔ ۴۹ - رباعی — روزی که فلک از تو بریده‌ست مرا
- شمارهٔ ۴۳ — خوشتر از کوی خرابات نباشد جایی
- شمارهٔ ۴۶ — برو ای طبیبم از سر که خبر ز سر ندارم
- شمارهٔ ۵۰ — اکنون که ز گل باز چمن شد چو بهشتی
- شمارهٔ ۴۸ — عید است و موسم گل، ساقی بیار باده
- شمارهٔ ۴۷ — دلبر و جانان من برد دل و جان من
- شمارهٔ ۴۴ — چون در جهان خوبی امروز کامکاری
- شمارهٔ ۴۰ — شب از مطرب که دل خوش باد وی را
- شمارهٔ ۳۹ — جای حضور و گلشن امن است این سرای
- شمارهٔ ۴۱ — لطف باشد گر نپوشى از گداها، روت را
- شمارهٔ ۴۲ — تا جمالت عاشقان را زد به وصل خود صلا