شمارهٔ ۱۳۵ حاجب شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف عشق و معرفت می‌پردازد. شاعر از بیداری و آگاهی سخن می‌گوید که همچون خورشید از دل برمی‌خیزد. او به عشق اشاره می‌کند که حتی در دوری و جدایی، تأثیر خود را دارد و قاتلان و مقتولان در عشق به نوعی با هم گره خورده‌اند. شاعر معتقد است که در مکتب حقیقت، عارف به عشق خویش آگاه است و حتی اگر جاهلان نفهمند. او به آزادی از بندهای مادی اشاره می‌کند و خود را غرق در دریای عشق می‌داند، در حالی که در جنبه‌های روحانی می‌درخشد. در پایان، شاعر به زیبایی شعر و هنر اشاره می‌کند و تصریح می‌کند که همه این زیبایی‌ها بازتابی از عشق و حقیقت است.